Warsaw Improvisers Orchestra na Placu Defilad

WIO1

Ostatni raz o Warszawskiej Orkiestrze Improwizatorów miałem okazję pisać jeszcze w zeszłym roku, w kontekście dużego, poszerzonego o chór koncertu w Pardon To Tu (klik). Od tego czasu partyzancki ensemble pod wodzą Raya Dickaty’ego regularnie występował w Chmurach, a w marcu zagrał na scenie Laboratorium CSW, słynącej ze znakomitej akustyki (oraz prestiżu). Tym razem Orkiestra zaatakowała przestrzeń miejską, uderzając wprost w serce tegorocznego, warszawskiego night life’u – w Plac Defilad, a dokładniej w placyk nieopodal Baru Studio. Był to prawdopodobnie największy koncert zespołu zarówno pod względem widzów (audytorium plenerowe, ciężko policzalne), jak i wykonawców (w kulminacyjnym momencie na scenie znajdowało się kilkadziesiąt osób).

Kto wie, czy koncerty w przestrzeni miejskiej nie są właśnie tymi najwłaściwszymi dla projektów takich jak WIO. Występy Orkiestry mają duży potencjał wizualny, są widowiskowe, a moc kolektywnego uderzenia jest w stanie onieśmielić. Jednocześnie otwarte, plenerowe koncerty są zdecydowanie najlepszym sposobem na dotarcie do szerszego grona odbiorców, do złowienia potencjalnych entuzjastów muzyki improwizowanej, którzy gdzieś tam jednak są (niczym „prawda” w Archiwum X). W dodatku tym razem występ WIO był zaledwie (finalną) częścią większego wydarzenia, spektaklu rowerowego „Złodzieje rowerów”, który odbywał się w kilku miejscach w Warszawie. Uczestnicy spektaklu zasilili w pewnym momencie szeregi Orkiestry i wystąpili jako kilkudziesięcioosobowy chór.

Specyfiką całego koncertu była napięta relacją pomiędzy głosem a muzyką, która nadawała wykonaniu specyficzny dziki, niemalże pogański pierwiastek. Można wręcz powiedzieć, że wokal/wokale dominowały nad instrumentami. Trudne warunki akustyczne często dawały o sobie znać, co najdobitniej obrazowały problemy ośmioosobowej sekcji dętej w wykrzesaniu mocy współmiernej do wokalu i sekcji rytmicznej (też mocno rozbudowanej – 3 perkusje, 3 basy i kontrabas). Także jeśli ktoś miał nadzieję posłuchać niuansów w dialogach skomasowanych saksofonów, to mógł się poczuć lekko zawiedziony. Kwestia nagłośnienia. Ale nie w tym rzecz. WIO to model kolektywu, a nie liderów i akompaniatorów. Jedynym liderem jest dyrygent, który – mówiąc najogólniej – kanalizuje energię poszczególnych części składu. Ray Dickaty potrafi to robić z wyczuciem, łatwością i dużą konsekwencją, dzięki czemu całość utrzymana jest w ryzach i nie odlatuje w jam session. Tym razem nacisk położony został na rytm i ekstatyczne, przejmujące wokale, kontrastujące ze zmasowaną sekcją dętą.

 WIO3

Brzmienie WIO przed Barem Studio w momentach szczytowych przypominało mi intensywność, dzikość i moc skandynawskiej supergrupy Matsa Gustafssona Fire! Orchestra (która w wersji trio zagrała na niedawnym festiwalu Match & Fuse). Jestem przekonany, że za sprawą tego występu Orkiestra pod wodzą Raya Dickaty’ego zapisze się w pamięci tych, którzy do tej pory mogli nawet nie wiedzieć o istnieniu podobnej inicjatywy. WIO to zjawisko na warszawskiej scenie muzycznej – niestety jak dotąd przez niewiele mediów zauważane. Być może najlepszą strategią żeby muzyka improwizowana trafiła pod strzechy, jest jej uprzednie wyjście na ulicę? Po sobotnim koncercie chyba wiele osób nie będzie miało nic przeciwko temu.

PS: Póki co – kolejny, regularny występ WIO w Chmurach 26.07

Krzysztof Wójcik (((ii)))

Reklamy